De KBA-kijkwijzer in de praktijk

Roland Philippo 8414

De rekenles van Maartje Korsten (25) van de De Visserschool in De Baarsjes werd gefilmd en dient als voorbeeld voor andere Amsterdamse leerkrachten. Onderstaand artikel toont de kracht van een instrument als de Competentie Thermometer.

4 december 2012 - verwant artikel: Parool

Hier een blik, daar een krul in het rekenschrift. Maartje Korsten loopt langs de leerlingen van groep 4 van de De Visserschool in De Baarsjes. Ze strooit complimenten door het lokaal als waren het pepernoten. Pas twee jaar geleden studeerde ze af aan de Hogeschool van Amsterdam, maar nu al figureert ze in een filmpje dat als voorbeeld dient voor andere leerkrachten in de de stad. Het formulier waarop de onderwijsexperts van de Kwaliteitsaanpak Basisonderwijs Amsterdam haar functioneren moesten beoordelen, kleurde hartstikke groen.

Als de kinderen in de klas stil moeten zijn, draait Korsten aan een muziekdoosje. "Ik heb best een harde stem, als ik hard zou zegegn dat ze moeten stoppen met hun werk om naar mij te luisteren, zouden de kinderen juist onrustiger worden." Zacht getingel klinkt in de klas. Langzaam kijkt Korsten de groep rond, terwijl de leerlingen hun potlood neerleggen en met de armen over elkaar gaan zitten. Zo'n juf wens je ieder kind toe.

De De Visserschool aan het Columbusplein is een school van de oecumenische onderwijsstichting Amos (één van onze opdrachtgevers). Een groot deel van de kinderen heeft ouders die laag opgeleid zijn. Maartje Korsten heeft achttien leerlingen. In de Kwaliteitswijzer is te zien dat haar klas vorig jaar beter scoorde met rekenen dan je op basis van de achtergrond van de leerlingen zou verwachten.

Scholen die net zoals de De Visserschool meedoen aan de Kwaliteitsaanpak van gemeente en basisschoolbesturen, krijgen begeleiding en worden om de paar maanden door experts doorgelicht. De De Visscherschool doet sinds vorig jaar mee op eigen initiatief. Als eerste werd het pedagogisch klimaat in de school aangepakt. In de praktijk is dat: positief reageren op een kind. Korsten: "Bij een fout antwoord zeg ik niet steeds: Nee, fout, maar zoeken we samen verder naar de goede oplossing. Positieve feedback werkt beter."

En een goed pedagogisch klimaat is ook: met twee woorden spreken, de leerkracht 's ochtends een hand geven en elkaar niet pesten. Als een paar kinderen wiebelen op hun stoel, prijst Korsten de jongen die wél netjes zit. "Als ik één iemand complimenteer, pikt de rest het op. Een schouderklopje willen ze allemaal wel."

Die experts, voormalig onderwijsinspecteurs, coaches of andere deskundigen (zoals onze assessoren), komen met de directeur of intern begeleider van de school kijken hoe de leerkracht het doet. "Er wordt je echt een spiegel voorgehouden. Ik vind het niet vervelend om anderen in mijn klas te laten observeren. Ik vind het juist goed dat we als team continu bezig zijn beter te worden."

Natuurlijk waren er ook collega's van wie het observatieformulier meer rode dan groene vakjes telde. "In de lerarenkamer lagen de formulieren, zodat we van elkaar konden zien wat eraan schortte." Dat goed lesgeven niet altijd meevalt, ervoer Korsten toen ze tijdens een tweede observatie in een net nieuwe klas met een rommeliger les minder goed scoorde. Door de observatie weet Korsten ook waar haar kracht ligt: "Ik ben goed in de actieve, directe instructie: kort uitleggen en dan ook direct oefenen. Als leerkrachten een half uur tegen kinderen aanpraten, vergeten ze snel. Door het interactieve leren ze."

De De Visserschool probeert meer kinderen uit de buurt naar de school te krijgen. De gemiddelde Cito-score is lager dan het Amsterdamse gemiddelde, maar de school scoort goed in vergelijking met scholen met leerlingen met dezelfde achtergrond. "Cijfers alleen zeggen niet alles. Daarom nodig ik ouders uit eens te komen om te voelen of deze school bij hen past. We zijn een hect team dat net als in het bedrijfsleven samenwerkt aan een goed eindresultaat."